نمیدونم بازی سیمز ۳ رو بازی کردین یا نه ولی امیدوارم بازی کرده باشین.

شخصیت ها که به دنیا میان بستگی به اینکه چه شخصیتی دارن در حین بزرگ شدن یه آرزوی بزرگ برای طول مدت زندگیشون انتخاب میکنن. لایفتایم ویش بقولی.

بعضی ها میخوان که رئیس یه شرکت بزرگ بشن بعضی ها میخوان نقاش بزرگی بشن بعضی ها میخوان پزشک بزرگی بشن یا محقق بزرگی باشن. یه کار مهم و آرزوی بزرگ دارن هر کدومشون.

من خیلی فکر کردم ولی هیچوقت هیچی پیدا نکردم که بگم این آرزوی بزرگ من هست برای رسیدن بهش. آرزوهایی دارم که خیلی کوچیک نیستن ولی اونقدر مهم نیستن که بگم برای طول زندگیم بخوام براش تلاش کنم. آرزوهام رو اگر تلاش کنم همه رو تا همین ۶-۷ سال دیگه بهشون میرسم و تموم میشه و بعدش هیچ ایده ای ندارم. در حقیقت برای شیش هفت سال دیگه م نه تنها برنامه ای ندارم بلکه ایده ای هم ندارم که حتی چطور ممکنه بشه.

رویاهایی دارم که دنبالشون میکنم و شاید زیادی دنبال یه سری از رویاهام میرم. ولی باز هم یه چیزی رو نمیدونم.

که آیا مرد دنبال کردن رویاهام هستم یا اونقدر بی هدف که دنبال هر رویایی میرم

امروز رفا هشت ساله شد.

دلبستگی عجیبی دارم به این وبلاگ. همراهش بزرگ شدم. خاطرات عجیبی ازش برام ساخته شد٬ خوب و بد.

امیدوارم بتونم همیشه بنویسم

قبول کردن واقعیت هیچ تاثیری در میزان دردی که باعثش شده نداره.

فقط کمک میکنه که راحت تر تحملش کنی تا بتونی به بقیه‌ی زندگیت برسی.

میتونی هرچقدر دوست داری دروغ بگی به بقیه و هرچقدر دوست داری چیزایی که تو ذهنت هست رو به کسی نگی. ولی باید احمق باشی تا بتونی خودتو گول بزنی. اگر نیستی پس یا درد رو درمان کن یا باهاش کنار بیا

دکتر ته ته کاری که میتونه انجام بده اینه که تشخیص بده چته و برات دارو تجویز کنه.

ولی دارو هیچ فایده‌ای نداره اگر بدن بهش جواب نده. اگر بدن تلاشی نکنه برای خوب شدن هیچوقت خوب نمیشه.

تا آدم خودش نخواد هیچی درست نمیشه، هرکسی هم هرچقدر تلاش کنه جواب نمیده.