معجزات زمان در راهند و ما هم معجزه گر مسیر خود شده ایم.

معجزه من میتونه تلاشم باشه که به چیزی که میخوام با تلاشم برسم. نه تنها معجزه ی من٬ معجزه ی هرکسی برای خودتش همین تلاش و اختیار هست. شاید هم معجزه من این باشه که اختیار دارم.

پ.ن: منظور من رو از معجزه میفهمید٬ نه؟ منظورم چیزی هست که به معجزه تعبیرش میکنم. نه خود معجزه.

دکتر جون یجوری گند زدی به مملکت که حتی کوروش هم بیدار بشه نمیتونه درستش کنه.

پ.ن: خدایی تو مزدور تری یا قبلیا؟ تو دیگه آبروی قرارداد ترکمنچای رو بردی.

کسی اگر از چیزی خوشش نیاد نه میتونه ازش لذت ببره و نه سود٬ حتی اگر با تمام وجود داشته باشدش.

پ.ن: نه برای کسی تصمیم بگیر٬ نه بذار کسی برات تصمیم بگیره.

یه بابایی چندوقت پیش اینجوری بهم میگفت:

به خیلی ها اگر بگی “دوستت دارم” یا کلا قهر میکنن٬ یا فکر میکنن که داری بهشون دروغ میگی بازم قهر میکنن.

نمیدونم چقدر راسته ولی فکر میکنم یکمی زیادی راسته.

خدایا٬ این چه دنیایی شد برای خودمون درست کردیم؟

آدما باید همیشه٬ در تمام اوقات٬ بعداز دقیقا تک تک کارهاشون به کاراشون فکر کنن با این سوال و یه جواب منطقی براش بیارن : “خب. حالا که چی؟”

زندگی با این سوال فقط یه سری جوابهای عاقلانه پیدا میکنه نه کاملا منطقی ولی باعث میشه تا حدودی منطق اجتماعی به خودش بگیره.

اگر این کار رو قبل از انجام عملمون انجام بدیم خیلی بهتر هم میشه.

“من میخوام این کار رو انجام بدم. خب٬ حالا که چی؟”

خیلی ساده است که متوجه بشیم که عضو عادیه یه اجتماع بودن خیلی بهتر از عضو ویژه یه اجتماع بودنه. عضو ویژه در نقطه ی و احتمالا بهتر اجتماع ممکنه جا بگیره ولی هیچ وقت نمیتونه از رفتارهای عامیانه ی اجتماع لذت ببره. عضو عادی بودن خیلی خیلی مهمتره و بهتره

پ.ن: این پست رو نسبت به پستهای اخیرم سریعتر نوشتم. دلیل: “به نظرم پست قبلی خوب نبود. اشتباه بود”

بهش میگم بذار کمکت کنم، تنهایی نمیتونی. میگه نه، نمیخوام.
میرم و به خودم میگم: “جهنم! اصلا چرا به اون میخوای کمک کنی؟ ولش کن بذار خودش هرغلطی دلش میخواد بکنه!”
ولی ترسیدم از اینکه یه روز وجدانه اذیت کنه.

بهش کمک کن. به هر کسی که میتونی در هر زمینه ای که میتونی کمک کن. حتی اگر نخواست. حتی اگر نخواستن.
حداقل خیالت راحته که یه روز وجدانه نمیاد جلوت و یخه ت رو بچسبه و بگه: هی یارو؛ تو میتونستی کمکش کنی، چرا نکردی!؟