میدونی چی میتونه خیلی سخت باشه؟

اینکه بعداز سالها بفهمی که مردم در موردت چه فکری میکردن و این فکر چقدر میتونه اشتباه باشه و تو چقدر همیشه از اینکه در موردت این فکر رو بکنن بدت میومده.

اینکه به خودشون این اجازه رو دادن که در موردت این فکر رو بکنن از همه ش بدتره بدون اینکه حتی ذره ای بهت احترام بذارن و اعتماد داشته باشن حتی ه خودشون.

—

خب این فقط یه توضیح بود. یه توضیح در مورد یکی از شرایطی که ممکنه زمانی پیش بیاد. در موردش زیاد فکر نکنین نمیکشین تحمیلش کنین.

پ.ن: تازگیا یخورده بیشتر از یکم یخورده زده به سرم. نوشته هام دارن چرند میشن. باید یکم فکر کنم.

تا کار بزرگی رو انتخاب نکنی به حدی نمیرسی که کار بزرگ بعدی رو انجام بدی
همونطور که تا با سرعت زیاد نرونی نمیتونی با سرعت زیاد برونی
همونطور که تا بخشندگی نکنی نمیتونی بخشنده باشی
همونطور که تا بزرگ نشی نمیتونی مثل بزرگا باشی

اگر کار کوچیک برداری و هیچ وقت ریسک این رو نکنی که به سراغ کارهای بزرگ تر بری به حدی نمیرسی که بتونی کارهای بزرگ بکنی.

زندگی پره از این آزمون و خطاها

پ.ن: ۲ روز پیش برعکس همیشه که هیچ وقت تلویزیون نگاه نمیکردم تلویزیون رو روشن کردم و روی کانال یک مونده بود. برنامه ی جنگ خانواده. نیمکت هم پخش شد. همون قسمت محبوب من بعداز نیم کت بعداز ۲۳ ماه دوباره پخش شد. میخکوبش شدم.

نیمی از زندگیمون رو برای حفظ آبرو کاری رو نمیکنیم و نیم دیگه ش رو به حسرت اون نصفه ی از دست رفته میشینیم…
نیمی از زندگیمون رو به دلیل هیچ سکوت میکنیم و نیم دیگه به حسرت اون نصفه ی از دست رفته میشینیم…

نیمی از زندگیمون رو صبر میکنیم و منتظر فرصت مناسبی برای انجام کاری و گفتن حرفی میمیونیم…

به فرصت دیگه فکر نکن. فرصت رو ایجاد کن. درستش کن.
شاید این فرصت هرگز پیش نیاد.
امروز که بگذشت نمیآید باز

زندگی بیش از اون چیزی هست که ما میبینم یا تعریف میکنیم.

بیش از کار٬ بیش از خستگی کشیدن شبانه٬ بیش از تحمل روزها. بیش از کارها.

زندگی یعنی زندگی کردن با تک تک جزئیاتش ولی به طریقش.

یه جمله میذازم از فیلم “خورشید خانوم کوچک” که خیلی وقته میخوام بذارم. الآن اینجا جاش هست.

Dwayne: I wish I could just sleep until I was eighteen and skip all this crap-high school and everything-just skip it.
Frank: You know Marcel Proust?
Dwayne: He’s the guy you teach.
Frank: Yeah. French writer. Total loser. Never had a real job. Unrequited love affairs. Gay. Spent 20 years writing a book almost no one reads. But he’s also probably the greatest writer since Shakespeare. Anyway, he uh… he gets down to the end of his life, and he looks back and decides that all those years he suffered, Those were the best years of his life, ’cause they made him who he was. All those years he was happy? You know, total waste. Didn’t learn a thing. So, if you sleep until you’re 18… Ah, think of the suffering you’re gonna miss. I mean high school? High school-those are your prime suffering years. You don’t get better suffering than that.