منبع: جنگل تازه بپا کن

این بلاگ توسط من نوشته نشده و من فقط یک ناشر هستم. در قبال اعداد و ارقام هیچ گونه مسئولیتی ندارم.

از وقتی بنزین سهمیه بندی شده به گفته وزیر نفت {ایسنا}در مصرف بنزین حدود ۲۰% از مصرفی که برای امسال در نظر گرفته شده است صرفه جویی شده بنابراین از مقدار پولی که قرار بود صرف خرید بنزین میشد چیزی بیش از ۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۵۰۰/ ۳ تومان صرفه جویی میشود با یک حساب سر انگشتی به این نتیجه میرسیم که این مبلغ تقریبا معادل بودجه جنگ آمریکا در سال جاری میلادی و بیشترین بودجه جنگ در تاریخ تا کنون است  که امریکا با این بودجه عراق و افغانستان را اداره میکند.نیروهای خود در ژاپن ، ایتالیا، اروپای شرقی ، قزاقستان و… را تامین میکند.در اروپای شرقی سپر ضد موشکی مستقر میکند.به اسرائیل کمک نظامی میکند.به دارفور سلاح میرساند.بالا ترین دفاع ضد موشکی جهان را در خاک خود مستقر میسازد و خلاصه اینکه جهان را با آن به نحوی اداره میکند….

اما این تنها یک مثال است از کلیه کارهایی که با این پول میتوان انجام داد.برای نمونه چین که پهناور ترین کشور جهان است و اقتصاد سوم جهان در حال حاضر محسوب میشود بالا ترین بودجه نظامی را با وجود مسائل فراوان از مجلس این کشور تنها ۱۰/۱ این مبلغ بدست آورد.حال سوال من اینجاست که ما با این پول قصد داریم چه کنیم؟

دولت اعلام کرد {خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران} این پول صرف آبادانی کشور و ساخت پالایشگاه میشود اما این آبادانی در چه زمینه هایی و به چه صورت و تا کی انجام خواهد شد؟

همین کشور های عرب حاشیه خلیج فارس را در نظر بگیرید جز اینکه از در آمد نفت استفاده میکنند درآمد دیگری ندارند اما ما این همه در آمد داریم و حتی یک شهر زیبا نداریم ولی وقتی که قدم به خاک اعراب میگذاریم گویی وارد بهشتی شدی در دل کویر.کشور امارات را در نظر بگیرید یک اماراتی یک اتومبیل بسیار لوکس شرکت مرسدس را حداکثر ۴ سال سوار میشود اما ما چطور؟ پیکان سال ۱۳۴۰ را هم سوار میشویم!!چرا؟چون درامد نفتمان در جیب خودمان نیست!! اتومبیل تویوتا کمری را که یک اماراتی چند ماه سوار میشود به ایران میآورند و ما با غرور تمام پس ماند اعراب را استفاده میکنیم…پس کجاست  آن غرور ایرانی بودنتان؟؟؟

یادمان باشد ما ایرانی هستیم و خیرسرمان از سردمداران تمدن جهان بوده ایم و هستیم.

کجایی کورش که ببینی تو چه ایرانی ساختی و فرزندانت در چه ایرانی زندگی میکنند…

پ.ن: با خوندن وبلاگ “کافه تیتر” داغ دلم تازه شد. شاید نوشتم در موردش

پ.ن: احتمال اینکه بلاگفا هم مثل پرشین بلاگ دامین خودش رو از دست بده. پس اگر همچین مشکلی پیش اومد با blogfa.ir وارد بشین. همونطور که الآن persianblog.ir هنوز کار میکنه

موقعیت های بد دو دسته هستن. دسته ی اول اونهایی که خودمون باعثشون هستیم.
درسته که تقصیر خودمونه ولی میتونیم باهاشون مقابله کنیم. نباید واداد.
ولی دسته ی دوم مربوط به زمان، مکان و پیشامد هاست. هرکار که بکنیم میان.
خوب نمیشه جلوشون رو گرفت که نیان، چه بخوایم و چه نخوایم میان. بذار بیان. ما هم جلوشون وای میستیم.

پ.ن:اینطور بنظر میاد. که بعداز چندسال کار خوب از پرشین بلاگ و اینهمه خاطره و وبلاگ خوب٬
باید بالاخره ازش خداحافظی کرد.

پ.ن: برای اونایی که فکر میکنن که هنوز طول میکشه کتاب ترجمه بشه. ترجمه هر ۳۷ فصل کتاب دیروز تموم شد. البته باز هم میگم که نسخه ی انگلیسی کتاب خیلی قشنگ تره.

 پ.ن: رفتم توی فروم اورکات هری پاتر و میبینم که جمع ایرانی هایی که به یک سوال پاسخ دادن از مجموع ۱۴۷ هزار نظر به ۱۰۰ نمیرسه. این یعنی چی؟

امروز بعداز تموم کردن هری پاتر ۷ باید با خودم یجوری کنار بیام که دیگه هیچ هری پاتری مطمئنا قرار نیست چاپ بشه.

کتاب خوبی بود. خب. مسلما مثل همیشه آخرش بد بود. گریه دار برای دخترها.

احساس میکنم که آخرش مخصوصا اینجوری نوشته شده بود. برای انتقام گرفتن از کسائی که ازش خواهش کرده بودن که هری و رون و هرمایونی رو نکشه.

بهرحال من ۶ سال با هری پاتر لذت بردم. اوایل که زندگیم بود. خب خوب بود. خیلی قشنگ بود. تا ۳ سال زندگیم بود بطور کامل. تا دقیقا یک سال بعداز انتشار کتاب پنجم. حالا ولی نه اینکه ولش کردم. فقط به این نتیجه رسیدم که غیر از هری پاتر چیزایی خوشگل تر هم هستن. داستان های دیگه. ولی بازم ولش نکردم. هر از چندگاهی به رومور ها سر میزدم. لذت بخش بود.

ولی دیه هیچ روموری وجود نداره. هیچ حرف و حدیث و حدسی. بعداز ۱۷ سال شاید برای خود رولینگ هم تموم شدنش سخت باشه. ول بهرحال تداوم باعث زوال میشه. و این باید پیش میومد. روزی. بالاخره. خب. اینم آخرش.

درُ باز میکنه و میاد توی خونه. گرمای بیرون کلافه کننده ست. پدیده گلخانه ای. جنگلها هم که در حال سوختن هستن.

اون یه روزنامه نگاره پس باید یه کاری بکنه. تصمیمش رو میگیره. بلند میشه و میره و از توی جعبه ای که روش نوشته: “برگه از درختهای جنگلی” یه دسته کاغذ درجه یک بر میداره و شروع میکنه به نوشتن

“جنگلها در خطر”

امروز تولدم بود

اصلا هیچ اهمیتی نداره که امروز هم مثل سالهای پیشش هیچ اتفاقی رو توی خودش جا نداده بود.

اصلا هیچ اهمیتی نداره که کیا یادشون نبود

اصلا هیچ اهمیتی نداره که چقدر بد بود

مهم اینه که من یه سال بزرگ تر شدم

مهم اینه که من دیگه پیر نیستم و جوون شدم

مهم اینه که من دیگه نمیخوام پنهونش کنم

پ.ن: ممنون از همگی. واقعا ممنون.

پ.ن: و فقط یه چیز نباید فراموش بشه. (به یاد امین یوسفی)
A birthday is just the first day of another 365-day journey around the sun. Enjoy the trip!

در این مدت دو هفته ای کنکور یه چیزایی فهمیدم که اصلا هیچ ربطی به کنکور نداشت. ولی خب. حالا بودن دیگه. البته یه سری چیزها چون یادداشت نکردم مثل همیشه از حافظه م پاک شده و اصلا یادم نمیاد چی بوده ولی بهرحال همینی که هست.

یکی ش این بود:

آدمهای بزرگ گاهی از کوچیک ترین چیزها بزرگ ترین ضربه ها رو میخورن

پ.ن: فرعون به نیش پشه ای مرد

چیز دیگه ای که فهمیدم این بود که آدم هرکاری رو برای دلیلی انجام میده. ولی قرار نیست این دلیل حتما سود توش خوابیده باشه.

بعضی دلایل معنوی هستن و نه مادی. معنوی مثل دلیل روح یا دلیل لذت و یا خیلی چیزهای دیگه.

مثلا همونطور که آدم عاشق نمیشه چون توش سود داره و دلیل کاملا معنویه بعضی کارهای ما هم اصلا دلیل مادی ندارن. مثلا در مورد خودم من آهنگ گوش نمیدم چون پول توشه (که نیست) یا بخوام موزیسین بشم٬ چون بهم لذت میده. بازی کردن هم همینطور و فیلم دیدن.

و یه چیز دیگه هم فهمیدم این بود. که البته از شما میپرسم دلیلش رو چون هنوز خودم نفهمیدم که دلیل واقعیش چیه.

چرا بعضی آی.اس.پی ها سایت مرکز موسیقی بتهوون فیلتر شده؟

باز هم از همه ممنونم بابت اومدنتون پیاپی (که این پیاپی هم مربوط به اومدن شما میشه و هم تشکر من).

فعلا تا بعد

اول اینکه: فعلا تموم شد. ولی هنوز که نتیجه ها رو ندادن که من بدونم واقعا چی شد. دعا کنین که نتیجه هاشم خوب بشن.

غیبتم داشت میرفت یکمی کبری بشه زدم تو سرش صغری موند.

ولی مهم تر از همه اینه: دستتون درد نکنه جمعا. در این دو هفته حماسه آفریدید. دستت جمیعتون بازم درد نکنه.

فعلا یکم فاز این خوشی را ببریم و تا برمیگردم اونجا فعلا همینو داشته باشین. زیاد طول نمیکشه