من کامل نیستم، تو کامل نیستی. هیچ کس کامل نیست.

ولی همه مون دنبال کسی میگردیم که عیب هامون رو بهمون بگه. حتی شاید همیشه منتظرش بمونیم. ولی این اشتباهه.

هیچ کس به اندازه ی خودمون نمیوتنه خودمون رو بهمون بشناسونه. همه مون هم عیب های خودمون رو میدونیم کافیه فقط کمی روشن فکرانه تر و شاید دقیق تر عمل کنیم.

یادمون باشه که عیب هایی که توسط بقیه بهمون گوش زد میشن همون عیب هایی هستن که وقتی جلوی آینه وای میسیم میبینیم. اگر خودت بشینی و درست فکر کنی به عیب هات عیب هایی رو برای خودت شروع میکنی ردیف کردن که هیچ کس حتی نمیتونه بهت گوش زدشون کنه چون نمیبیننشون و عیب هایی که فقط خودت میتونی ببینشون.

به این دشت بزرگ پر از عجایب نگاه کن.
اینهمه درخت ولی هر کدوم تو یه فصلی.

یکی زمستون و خزونیه و یکی تابستون و بهاریه.

مهم اینه که بدونیم هیچ خزونی بهار نمیشه تا درخت نخواد و هیچ بهاری زمستون نمیشه تا درخت نذاره.

ما هم یکیشونیم.

از دل برود هر آنکه از دیده رود

دیدی همونطوری شد.
البته اصلاح میکنم نه برای خیلی ها.برای اونهایی که نیاز داشتم تا جلوی روشون باشم تا منو یادشون بیاد.

برای اونهایی که حتی یادشون نمیاد به من یچیزی گفتن تا براشون تهیه کنم ولی حتی تلاشی برای گرفتنش از من نمیکنن.
برای اونهایی بعداز کمتر از یک سال از رفتنشون وقتی بهشون زنگ میزنم و میگم “رفا هستم” کلی فکر میکنن تا یادشون میاد کی رفا بود. بعدش هم اینقدر سرد برخورد میکنن که…
برای اونهایی که موقع به یاد آوردن خاطراتشون قسمتی برای من ندارن.
برای اونهایی که موقع تعویضات من رو حذف میکنن.
برای اونهایی که وقتی کلاس ها تموم شدن دیگه یادشون نموند رفا کی بود؟
برای اونهایی که وقتی توی خیابون میبینمشون سرشون رو میندازن پایین تا من رو نبینن.
برای اونهایی که هرگز برات ۵ دقیقه فرصت نمیذارن.
برای اونهایی که… نه دیگه تموم شد. همینا بودن.

پ.ن: تمام این اتفاقات برام در ۶ماه گذشته افتاد بین من و افرادی که بیش از ۱سال تا ۴ سال با هم رابطه داشتیم. فکر نمیکردم که اینقدر زود فراموشم کنن.

پ.ن: از تمام کسانی که هنوز من رو یادشون مونده تشکر میکنم. از تک تکشون.

اگر یه گوشه وایسی و دنیا رو تماشا کنی مثل یه مترسک میمونی که منتظر باده

منتظر بادی که با خودش بیاد و ببرتش.

پس تو بجمب تا مضحکه ی باد نشی.

منبع: من و دورانم

ب.ن: هی. یبار هم ه شده درست بخونین؟ من و اینقدر مایه داری که گوشی رو ببخشم؟ خریدیم. دستم بود و بعد دادیم دست یه نفر دیگه. اون گوشی دوران تستش دست من بود. فقط همین.

چند وقت پیشا یه گوشی بلوتوث دار خریدم. یه مدتی دستم بود که بعدش هم دادمش به یه نفر دیگه.
وقتی که دستم بود، هرجا که میرفتم مدام به دنبال چیزی بودم که بقیه دارن و من ندارم. یه برعکس بود. یعنی مدام به بلوتوث کار میکردیم.

وقتی تحویلش دادم و گوشی قبی خودم رو گرفتم دیدم چقدر آدم اعصابش راحت تر میشه.

حالا هم به یه نتیجه ی تازه تر رسیدم.

اگر میخوای یه روز خوب رو شروع کنی
گوشیتو خاموش کن. سیم کارتشم در بیار و بذار کنار.
مسنجرت رو پاک کن.
کامپیوترت رو خاموش کن و سیمش رو بذار یه جای گم.

پ.ن: ولی در کل فهمیدم که گوشی خودم یه چیز دیگه ست. درسته که به نظر خیلی افتضاحه ولی خیلی بدرد من میخوره. اعصاب راحت.

ب.ن: در مورد پست قبلی باید بگم که در مورد بازیگرها هم داره کم کم میشه همون جریان موزیشن ها. مثالش بازیگر جیمز باند.

قدیما توی فیلمها و آهنگها روی اینکه قیافه ی افراد چقدر جذاب باشه یا بازیگر یا خواننده چقدر خوش تیپ باشه تمرکز خاصی میشد. ولی دیگه زمان الیزابت تیلورها،‌الویس پریسلی ها و خوش تیپها و زیبا رو های امثال اونها داره به پایان میرسه.

الآن داریم به زمانی میرسیم که بیشتر افراد محبوب نه خوش تیپن، نه پولدارن و نه از طبقه‌ی خاصی هستن. بلکه از مردم هستن.

الآن دیگه زمان آوریل لاوین‌ها، تیمبرلیک ها، بلاگ ۲۷ ها، لیمپ بیزکیت ها و … هست.

این رو خیلی چیزها میتونن تصدیق کنن. مثلا کوتاه قد بودن Avril Lavigne. یا چهره‌ی بسیار تا بسیار عامی داشتن Blog27. یا ظاهر عادی Timberlake. یا موزیک ویدئوی Rejection از Martin Solveig. یا گروهی تازه کار که اسمشون رو یادم نمیاد ولی اونها از افراد عامی جامعه هستن چون به قول خودشون اگر آهنگاشون نمیگرفت هنوز همون کارگر ساختمانی یا کارگر خشکشویی بودن.

دیگه زمان اونها گذشته. مردم الآن کسانی رو دوست دارن که از خودشون باشه.

ب.ن: بالاخره یه نفر اومد و گفت که آهنگت به چند. مردم. مثلا آهنگ جدید گروه لینکین پارکه ها. اونوقت هیچ کس بهش هیچ توجهی چیزی نمیکنه؟ ای بابا. دلم شکست.

“دوستت دارم” گفتن. خیلی کلمه ی سنگینیه. خیلی زیاده. کلمه ای که هر کسی معنای اون رو درک نمیکنه. هرکسی ارزش اون رو نمیدونه.

کلمه ای که با گفتنش، فقط با به زبون آوردنش مسئولیت های زیادی به دوشت میافته. مسئولیت بسیار تا بسیار سنگینی که تکیه گاه فردی بودنه، برای کسی بودنه.

بعضی ها این کلمه و تمام جزئیاتش رو درک کردن ولی اونقدر سنگینه که گفتن کلمه براشون سخت میشه و بعداز آماده سازیهای بسیار تازه میتونن به زبون بیارنش.
ولی بعضی ها فقط کلمه رو یاد گرفتن ولی بدون هیچ درک جانبی. به هرکسی که از سر کوچه پیچید میگن “دوست دارم”. بدون هیچ درکی. بدون هیچ احساسی، بدون هیچ مسئولیتی. فقط میگنش.

بخاطر رضای خدا هم که شده بیاین و این کلمه رو به هرکسی نگین. درکش کنین بعد. درکش هم همینجوری سراغ کسی نمیاد.

پ.ن: یه زمانی فکر میکردم کسی که کامنتاش زیاد باشه بیشتر دوستش دارن. بعدش فکر کردم اگر آمار وبلاگش بالا باشه بیشتر دوستش دارن. ولی حالا فکر میکنم که شاید اگر این دو زیاد باشن نویسنده ش داره به سوی خواننده پیش میره. یا حداقل این معیار در مورد من جواب نمیده چون توی بلاگ قبلیم من ۲۴ کامنت از ۱۰ نفر داشتم. اگر بخوایم به عدد حقیقی تری برسیم باید به ۱۰ نگاه کنیم.

ب.ن: آهنگ وبلاگ رو هم بعداز ماه ها عوض کردم. به دلیل خوبی هم عوض کردم. آهنگ های قبلی رو هنوز میتونین توی ارشیو آهنگی که زیر خود پلیر هست پیدا کنین. این آهنگ هم که اسمش رو نوشتم. لینک متنش رو هم دادم. خوشگله. از دستش ندین. این آهنگ رو هم چون میدونم طالب داره لینک MP3 با کیفیت ۱۹۲Kbps رو میذارم تا حال کنین.

ب.ن: یک سال پیش در چنین روزی… دستم شکست

خواستن بعضی چیزا مهم تر از داشتنشون
آرزوی بعضی چیزا مهم تر از رسیدن بهشون
و میل به انجام بعضی چیزها  مهمتر از انجامشون

ولی این بهانه ای نیست برای اینکه اگر کار سخت بود، اگر رسیدن سخت بود، اگر مسیر سخت بود دیگه منصرف بشیم به صرف اینکه ما میخواستیم ولی نشد. این یعنی همون نخواستن.

آدمها همیشه نیاز به چیزی یا کسی دارن که اونها رو به چالش بکشه.

اینکه ما بتونیم کاری رو انجام بدیم و به جایی یا چیزی برسیم مهمترین قسمتش خواستن کل مسیر هست. اینکه کل مسیر رو با تمام قسمتهاش قبول کنی و پس نزنی.
مهم اینه که بخوای، بطلبی و انجام بدی. به قول قدیمیا خواستن توانستن است.

درسته که توان انجام خیلی مهمه ولی همین توان انجام با خواستن میتونه صد برابر بشه فقط کمی صبر میخواد، کمی حوصله میخواد ولی نه کمی تلاش بلکه تلاش بسیار میطلبه.

و بدونیم که نباید وسط مسیر جا زد. اومدیم تو تا آخرش بریم.

مسیر، هرچه سخت و طولانی، باید آزموده بشه.

پ.ن: خیلی وقتا احساس میکنم که وظیفه ی من تو زندگی شاید خوشحال بودن باشه. اونوقت از تمام لحظات غمگینم متاسف میشم.

چند سالیه که عیدهام به گند کشیده شده ن. امسال دیگه شاهکار ترینشون رو داشتم. مثل روزهای تابستون بود. تعطیلی های عید باید حال دیگه ای بدن.
۱۳ بدر هامون هم که مدتهاست تموم شده.

ولی من از اینکه مجبور به عادت باشم بدم میاد. نمیخوام سال دیگه رو اینجوری بگذرونم. میخوام سال تحویل دیگه رو خوش بگذرونم. نمیخوام عید سال دیگه رو هم با همین وضع  پشت سر بذارم.

میخوام ۱۳ بدرو با تمام وجود خوش بگذرونم. به هر طریقی که امکان داره. کسالت دیگران به ما که باید انرژی داشته باشیم ربطی نداره. من میخوام بزنم زیر گذشته ها.

کی با منه؟

ب.ن: عیب کارم اینه که دارم دنیا و تمام رفتارها رو دارم از زاویه منطقی نگاه میکنم ولی هیچ چیز منطقی نیست.
ب.ن: و بعدیش اینکه شرمنده م. من با قالبم و فایرفاکس دو مشکل دارم. ۱ اینکه هنوز نفهمیدم فایرفاکس چه مشکلی با قالبم داره و بعدیش اینکه اگر هم بفهمم امکانات تعمیرش در دسترسم نیست.